يكي بود يكي نبود

زير گنبد كبود

يكي مث من عاشق يكي مث تو بود

اومد كه فرياد بزنه اما ديگه تايي نداشت

خواست بمونه پيشش ولي تو قلب اون جايي نداشت

آي پسره ، آي بي وفا ، آي تو كه تنهام ميزاري

تو قاب عكست جاي من عكس كيو مي خواي بزاري

برو برو كه مثل تو زياده تو دنيا واسم

برو برو ولي بدون كه تا ابد جايي نداري تو دلم

زدم به سيم آخرو گفتم ولش كن بي خيال

اون واسه من يار نمي شه ، بي خيال اين عشق محال

گفتم توي مرام ما منت كشي نيست با مرام

مي خواد بره ، خوب به درك ، هميني كه هست

ختم كلام

با عجله وارد فروشگاه شدم. با ديدن آن همه جمعيت شوكه شدم. كريسمس نزديك بود و همه براي خريد آنجا آمده بودند. با عجله از بين شلوغي به طرف بخش اسباب بازي ها رفتم. دنبال يك عروسك قشنگ براي نوه كوچكم مي گشتم. مي خواستم براي كريسمس، گران ترين عروسك فروشگاه را برايش بخرم. در حالي كه برچسب قيمت عروسك ها را مي خواندم، پسر بچه ي كوچكي را ديدم كه حدود 5 سال داشت. پسر عروسك زيبايي را آرام در بغل گرفته بود و موهايش را نوازش مي كرد. در اين فكر بودم كه اين عروسك را براي چه كسي مي خواهد؛ چون پسر بچه ها اغلب به اسباب بازي هاي مثل ماشين و هواپيما علاقه مند هستند.

پسر پيش خانمي رفت و گفت: «عمه جان، مطمئني كه پول ما براي خريد اين عروسك كم است؟»

عمه اش (در حالي كه خسته و بي حوصله بود) جواب داد:

«گفتم كه، پولمان كم است.» سپس به پسر بجه گفت كه همان جا بماند تا برود و چند تا شمع بخرد و برگردد. پسر عروسك را در آغوش گرفته بود و دلش نمي آمد، آن را برگرداند.

با دودلي پيش او رفتم و پرسيدم: «پسر جان، اين عروسك را براي چه كسي مي خواهي؟»

جواب داد: «من و خواهرم چند بار اين جا آمده ايم. خواهرم اين عروسك را خيلي دوست داشت و هميشه آرزو مي كرد كه شب كريسمس بابانوئل اين را برايش بياورد.»

به او گفتم: «خوب، شايد بابانوئل اين كار را بكند.»

پسر گفت: نه، بابانوئل نمي تواند به جايي كه خواهرم رفته، برود. من بايد عروسك را به ماردم بدهم تا برايش ببرد.»

از او پرسيدم كه خواهرش كجاست؟ به من نگاهي كرد و با چشماني پر از اشك جواب داد: «او پيش خدا رفته. پدر مي گويد كه مامان هم مي خواهد پيش او برود تا تنها نباشد.»

انگار قلبم از تپيدن ايستاد! پسر ادامه داد:«من به پدرم گفتم از مامان بخواهد كه تا برگشتنم از فروشگاه منتظر بماند.» بعد عكس خودش را به من نشان داد و گفت:  «اين عكسم را هم به مامان مي دهم تا آنجا فراموشم نكنند، من مامان را خيلي دوست دارم ولي پدر مي گويد كه خواهرم آنجا تنهاست و غصه مي خورد.»

پسر سرش را پايين انداخت و دوباره موهاي عروسك را نوازش كرد. طوري كه پسر متوجه نشود دست به جيبم بردم و يك مشت اسكناس بيرون آوردم. از او پرسيدم: «مي خواهي يك بار ديگر پولهايت را بشماريم، شايد كافي باشد؟»

او با بي ميلي پولهايش را به من داد و گفت: «فكر نمي كنم، چند بار عمه آنها را شمرد ولي هنوز خيلي كم است.»

من شروع به شمردن پول هايش كردم. بعد به او گفتم: «اين پولها كه خيلي زياد است، حتما مي تواني عروسك را بخري!»

پسر با شادي گفت: «آه خدايا متشكرم كه دعاي مرا شنيدي!»

بعد رو به من كرد و گفت: طمن دلم مي خواست كه براي مادرم يك گل رز سفيد بخرم، چون مامان گل رز خيلي دوست دارد، آيا با اين پول كه خدا برايم فرستاده، مي توانم گل هم بخرم؟»

اشك از چشمانم سرازير شد، بدون آن كه به او نگاه كنم، گفتم: «بله عزيزم، مي تواني هرچه قدر كه دوست د اري براي مادرت گل بخري.»

چند دقيقه بعد عمه اش برگشت و من زود از پسر دور شدم و در شلوغي جمعيت خودم را پنهان كردم.

فكر آن پسر حتي كي لحظه از ذهنم دور نمي شد. ناگهان ياد خبري افتادم كه هفته پيش در روزنامه خوانده بودم: «كاميوني با يك مادر و دختر تصادف كرد. دختر درجا كشته شده و حال مادر او هم بسيار وخيم است.»

فرداي آن روز به بيمارستان رفتم تا خبري بدست آورم. پرستار بخش، خبر ناگواري به من داد: «زن جوان ديشب از دنيا رفت.»

اصلا نمي دانستم آيا اين حادثه به پسر مربوط مي شود يا نه.

حس عجيبي داشتم. بي هيچ دليلي به كليسا رفتم. در مجلس ترحيم كليسا، تابوتي گذاشته بودند كه رويش يك عروسك، يك شاخه گل رز سفيد و يك عكس بود.

من غروب را به سپيده ي صبح ترجيح مي دهم و

 غروب را دوست دارم

زيرا با همه ي غمگيني خود زودگذر است تا شب فرا رسد و

همه ي مردم پس از يك روز توام با غم يا شادي به خواب ناز فرو روند

 و استراحت كنند وآن وقت است كه

هنوز يك نفر بيدار است تا پيفام عشق خود را از معشوقه

دريافت كند

چه انتظار طولاني

آخر چه مي شود ساعتي با ما باشي

از اين همه تنهايي خودت به تنگ نيامده اي

بيا و بس كن جدايي را

 چگونه بار سنگين جدايي را به دوش خسته برم،

 تا كجاي عمر بايد غم هجر و فراق را به دل كشم

آه ...  اي يكتاي من

اي يكتا اميد و عزيز زندگي

اي شمع از بس كه از داغ فراغش با هم گريستيم و سوختيم

 ديگر تاب و تحملي براي هر دوي ما نمانده

 اي ستاره ها:

اگر ديگر بيايد از صداي هق هق گريه هاي من راحت مي شوي.

حقته بي قراري ، شيون و گريه زاري

تو هموني كه مي گفتي هيچي دوسم نداري

فرقي اگه نداره ، بود و نبودن من

پس چرا غرق اشكي ، موقع رفتن من

قيد منو ديگه بزن كه دارم از اينجا ميرم

تنها ميدم دل به سفردست تو رو هم  نمي گيرم

فرقي اگه نمي كنه گريه و زاري چي چيه

بر نمي گردم تا نگي ، اونكه تو قلبته كيه ؟

در شبي تاريک و ساکت به من گفتي :

تو رو به اندازه تمام ستارگان آسمان دوست دارم

ولي وقتي سرم و سوي آسمان دراز کردم

هيچ ستاره اي نديدم

غروب زيباست 

                    اما نه غروب يار

                                  هر غروب ياد تو مي افتم

                                                        ياد هر خاطره خوب و شيرين تو مي افتم

اي كاش من هم با غروب مرده بودم

اي كاش من هم با غروب رفته بودم

اما تو رفتي و تنها رفتي

                          و فقط يادي از خاطره ها بگذاشتي

كاش مي شد كه باز هم تو را ببينم

كاش مي شد از چشمان زيبايت گل اميد را يك بار ديگر بچينم

اما چه كنم كه كنج خرابه اي ويران

                                   با پاهاي شكسته از عمق تن بي جانم

آري  اين تن ويران من تو را مي خواهد

                                      و چشمان بي فروغم تو را مي يابد.

من جلوه هستي را در چشمانت ديدم

تو را در خلوت شبهايم فرياد زدم

صبورانه سوختم و ساختم

با من بمان و تو اي هميشه جاويد، با من بمان

تا سرود عشق را برايت زمزمه كنم.

I love you

Because

You love me

آهاي تو كه اين همه دوري از من

                             اين روزا در حال عبوري از من

آهاي تو كه فكر ميكني سوزوندي

                               دار و ندارم و با دوري از من

طاقت نداري ببيني مي دونم

                            اين همه طاقت و صبوري از من

ستاره ها مي گن پشيمون شدي

                         مي خواي بگي كه غرق نوري از من

فكر نكنم بشه با صد تا دريا

                            اين همه نفرت و بشويي از من

نميدونم مي خواي منو بسنجي

                          دل ببري بازم چه جوري از من

پشيموني فايده نداره ديگه

                              چشات بايد بارون بباره ديگه

اي كاش مي شد با حرارت خورشيد بيگانگي و ترديد را سوزاند

اي كاش مي شد از قفس تنگ حسرت و اندوه به آسمان آبي آرزوها پر كشيد

و بر بالاترين قله ي ايثار و محبت آشيانه ساخت

اي كاش مي شد با ريشه اي از ايمان

با شاخه اي از اعتماد و يكدلي

و با برگ هايي از تقوا و گلبرگ هايي از صفا و صميميت

، با پرچم هايي از عاطفه و محبت در ميان بوستاني پر از شكوفه هاي گذشت و مهرباني زندگي كرد

اي كاش مي شد

مي خواستم از طريق اين وبلاگ از محبت دوستاي عزيزم تشكر كنم و از همين جا بهشون بگم كه واقعا دوستون دارم و اميدوارم به آزروهاتون برسيد كه آرزوهاي شما آرزوي قلبي منه

ساراخواهر صبورم و شهر بانوي مهربونم

سحر نازنين و سالار جان

نغمه و فروغ و كيانوش كه دلم خيلي براشون تنگ شده و از همين جا روي ماهشونومي بوسم

زهرا و محمود گل

و دوستاي گلم :

نداي عزيز ، پريساي باحال  ،  مريم خوبم

كه هميشه يك اكيپه پر شر و شور بوده و هستيم و خواهيم بود

نيلوفر خوبم ، مهران عزيز ، آقاي گل زرد تنها

صابر دوست مهربونم

و

مسيح جان كه هميشه راهنماي من بوده و خيلي دوسش دارم و از همين جا تولدشو بهش تبريك مي گم اميدوارم صد سال زنده باشي

علي با محبت كه هميشه مث يه داداش مهربون برام مي مونه

 ( اميدوارم )

و

حالا نوبت دوست خوب و مهربون و دلسوز و با محبتم كه در تمامي لحظات زندگيم با من بوده و هر وقت به مشكلي بر خوردم كمكم كرده و مي كنه

خيلي دوستت دارم ارغوان عزيزم

و اميدوارم هر چه زودتر مشكلت حل شه تا مث هميشه لبخند رو روي لبا�