غروب زيباست 

                    اما نه غروب يار

                                  هر غروب ياد تو مي افتم

                                                        ياد هر خاطره خوب و شيرين تو مي افتم

اي كاش من هم با غروب مرده بودم

اي كاش من هم با غروب رفته بودم

اما تو رفتي و تنها رفتي

                          و فقط يادي از خاطره ها بگذاشتي

كاش مي شد كه باز هم تو را ببينم

كاش مي شد از چشمان زيبايت گل اميد را يك بار ديگر بچينم

اما چه كنم كه كنج خرابه اي ويران

                                   با پاهاي شكسته از عمق تن بي جانم

آري  اين تن ويران من تو را مي خواهد

                                      و چشمان بي فروغم تو را مي يابد.