با عجله وارد فروشگاه شدم. با ديدن آن همه جمعيت شوكه شدم. كريسمس نزديك بود و همه براي خريد آنجا آمده بودند. با عجله از بين شلوغي به طرف بخش اسباب بازي ها رفتم. دنبال يك عروسك قشنگ براي نوه كوچكم مي گشتم. مي خواستم براي كريسمس، گران ترين عروسك فروشگاه را برايش بخرم. در حالي كه برچسب قيمت عروسك ها را مي خواندم، پسر بچه ي كوچكي را ديدم كه حدود 5 سال داشت. پسر عروسك زيبايي را آرام در بغل گرفته بود و موهايش را نوازش مي كرد. در اين فكر بودم كه اين عروسك را براي چه كسي مي خواهد؛ چون پسر بچه ها اغلب به اسباب بازي هاي مثل ماشين و هواپيما علاقه مند هستند.

پسر پيش خانمي رفت و گفت: «عمه جان، مطمئني كه پول ما براي خريد اين عروسك كم است؟»

عمه اش (در حالي كه خسته و بي حوصله بود) جواب داد:

«گفتم كه، پولمان كم است.» سپس به پسر بجه گفت كه همان جا بماند تا برود و چند تا شمع بخرد و برگردد. پسر عروسك را در آغوش گرفته بود و دلش نمي آمد، آن را برگرداند.

با دودلي پيش او رفتم و پرسيدم: «پسر جان، اين عروسك را براي چه كسي مي خواهي؟»

جواب داد: «من و خواهرم چند بار اين جا آمده ايم. خواهرم اين عروسك را خيلي دوست داشت و هميشه آرزو مي كرد كه شب كريسمس بابانوئل اين را برايش بياورد.»

به او گفتم: «خوب، شايد بابانوئل اين كار را بكند.»

پسر گفت: نه، بابانوئل نمي تواند به جايي كه خواهرم رفته، برود. من بايد عروسك را به ماردم بدهم تا برايش ببرد.»

از او پرسيدم كه خواهرش كجاست؟ به من نگاهي كرد و با چشماني پر از اشك جواب داد: «او پيش خدا رفته. پدر مي گويد كه مامان هم مي خواهد پيش او برود تا تنها نباشد.»

انگار قلبم از تپيدن ايستاد! پسر ادامه داد:«من به پدرم گفتم از مامان بخواهد كه تا برگشتنم از فروشگاه منتظر بماند.» بعد عكس خودش را به من نشان داد و گفت:  «اين عكسم را هم به مامان مي دهم تا آنجا فراموشم نكنند، من مامان را خيلي دوست دارم ولي پدر مي گويد كه خواهرم آنجا تنهاست و غصه مي خورد.»

پسر سرش را پايين انداخت و دوباره موهاي عروسك را نوازش كرد. طوري كه پسر متوجه نشود دست به جيبم بردم و يك مشت اسكناس بيرون آوردم. از او پرسيدم: «مي خواهي يك بار ديگر پولهايت را بشماريم، شايد كافي باشد؟»

او با بي ميلي پولهايش را به من داد و گفت: «فكر نمي كنم، چند بار عمه آنها را شمرد ولي هنوز خيلي كم است.»

من شروع به شمردن پول هايش كردم. بعد به او گفتم: «اين پولها كه خيلي زياد است، حتما مي تواني عروسك را بخري!»

پسر با شادي گفت: «آه خدايا متشكرم كه دعاي مرا شنيدي!»

بعد رو به من كرد و گفت: طمن دلم مي خواست كه براي مادرم يك گل رز سفيد بخرم، چون مامان گل رز خيلي دوست دارد، آيا با اين پول كه خدا برايم فرستاده، مي توانم گل هم بخرم؟»

اشك از چشمانم سرازير شد، بدون آن كه به او نگاه كنم، گفتم: «بله عزيزم، مي تواني هرچه قدر كه دوست د اري براي مادرت گل بخري.»

چند دقيقه بعد عمه اش برگشت و من زود از پسر دور شدم و در شلوغي جمعيت خودم را پنهان كردم.

فكر آن پسر حتي كي لحظه از ذهنم دور نمي شد. ناگهان ياد خبري افتادم كه هفته پيش در روزنامه خوانده بودم: «كاميوني با يك مادر و دختر تصادف كرد. دختر درجا كشته شده و حال مادر او هم بسيار وخيم است.»

فرداي آن روز به بيمارستان رفتم تا خبري بدست آورم. پرستار بخش، خبر ناگواري به من داد: «زن جوان ديشب از دنيا رفت.»

اصلا نمي دانستم آيا اين حادثه به پسر مربوط مي شود يا نه.

حس عجيبي داشتم. بي هيچ دليلي به كليسا رفتم. در مجلس ترحيم كليسا، تابوتي گذاشته بودند كه رويش يك عروسك، يك شاخه گل رز سفيد و يك عكس بود.