من همونم كه هميشه غم و غصه ام بي شماره

اوني كه تنها ترينه حتي سايه ام نداره

اين منم كه خوبيامو كسي هرگز نشناخته

اون كه در راه رفاقت همه ي هستي شو باخته

هر رفيق راهي با من دو سه روزي همسفر بود

ادعاي هر رفاقت واسه من چه زود گذر بود

هر كي با زمزمه ي عشق دو سه روزي عاشقم شد

عشق اون باعث زجر همه ي دقايقم شد

اونكه عاشق بود و عمري از جدا شدن مي ترسيد

همه ي هراس و ترسش به دروغش نمي يرزيد

چه اثر از اين صداقت ، چه ثمر از اين نجابت

وقتي قد سر سوزن به وفا نكرديم عادت